Jeśli fotografowi przy jego oglądaniu ciarki nie przejdą po plecach powinien pójść się zbadać.

Po trzech tygodniach wróciłam ze słonecznej Barcelony, w której mimo 17 stopni ciepła ludzie noszą zimowe kurtki i ciepłe buty. W pewnym sensie ich rozumiem, tak jak  w innych krajach i w Hiszpanii ludzie chcą mieć cztery pory roku, a raczej cztery kolekcje ubrań w swoich szafach. Dla mnie ich pogoda była piękna i wiosenna, dlatego bez oporów śmigałam w moich czerwonych trampkach, kiedy oni nosili ciepłe Emu.

Czułam się tam jak Kopciuszek, bo nigdy wcześniej nie myślałam, że spędzę 3 tygodnie w Barcelonie a tym bardziej, że będę tam modelką. Komu zresztą przyszłoby do głowy, że Magda z małych Zdun może tam trafić ? Mi nie przyszło. Nawet nigdy o tym nie marzyłam. Zawsze myślałam, ze jestem wysoka, chuda i jak mocniej zawieje to po prostu się połamię. Okazało się, że  powinnam być modelką bo właśnie taka modelka ma być.

Jeżeli myślicie, że mimo przeżywania tych ekscytacji zapomniałam w Barcelonie o Bożym świecie i zajmowałam się jedynie modelingiem, to jesteście w błędzie.

Jako, ze jestem ambasadorką marki ,, wiejskie jaja z polski ” (patrz film na blogu z kampanii Tatuum oraz zdjęcie z czasów bardzo wczesnej młodości)  na każdym castingu i w każdym miejscu starałam się je promować (jako podstawę mojej diety) wraz z zestawem innych rzeczy, które uważam za bardzo mi bliskie i cenne – prostolinijność, przyzwoitość, pozytywne nastawienie do życia, moje miasto Zduny. Hiszpanie robili czasem wielkie oczy ale chyba im się to spodobało… Przynajmniej niektórym .

Poznawałam w Barcelonie ich kulturę, nowe potrawy, nowych ludzi i ich zwyczaje a także nowe miejsca.

Jeśli chodzi o jedzenie pozytywnie w mojej pamięci zapamiętam bary z tapas-  małymi kanapeczkami obficie obłożonymi między innymi owocami morza, podawanymi do wina.

Co do win nauczyłam się, że te ładne, różowe i za dwa euro wcale nie są takie fajne…

Wśród wielu castingów, testów i pracy znalazłam również czas na zwiedzanie.

Wiąże się z tym anegdotka, którą opowiadam niemalże wszystkim. Zapytana przez Olafa ( model kampanii Tatuum,  znanego architekta a od niedawna także pianisty, grającego jedynie psychodeliczne kawałki )  czy widziałam już Sagrada Familia, odpowiedziałam, że nie, ponieważ jest w remoncie. No w końcu tyle tam stoi tych rusztowań … Zostałam wtedy uświadomiona, że nie jest w żadnym remoncie, ale od 1882 roku ciągle jest budowana. Podróże naprawdę kształcą.

Koniec końców udałam się na wycieczkę aby zobaczyć dzieło Gaudiego.

Chociaż z całą pewnością nie jestem jakimś koneserem architektury, mogę powiedzieć, że świątynia ta zrobiła na mnie ogromne wrażenie. Swoją drogą zwróciłam uwagę nie tylko na nią samą, ale także na jej otoczenie. Zaraz naprzeciwko niej znajdowały się fast foody KFC, Mc Donalds i Burger King. Dla mnie to bardzo symboliczne – co współczesność może dołożyć do dzieła mistrza; dwa światy – ducha i sztuki naprzeciw świata byle jakiej konsumpcji. Chyba nie jestem jeszcze tak nowoczesna jak Hiszpanie, których to najwidoczniej nie razi.

Zauważyłam również, że Barcelona to bardzo muzykalne miasto. Na każdym kroku  można spotkać ludzi którzy grają na gitarach, skrzypcach, trąbkach. Przeważają akordeoniści, których chcąc czy też nie chcąc trzeba słuchać w metrze. Dowiedziałam się również co to hiszpański temperament i uwierzcie mi – nie jest on mitem narodowym, ale prawdą. W istocie – w porównaniu do nich jesteśmy ludem zimnej Północy.

Mam nadzieję, że Barcelona i ludzie, których tam poznałam zapamiętali mnie pozytywnie.  Od Stradivariusa, dla którego zrobiłam swój pierwszy w życiu edytorial i look book otrzymałam prezent który pewnie zawsze będzie wspominać ze wzruszeniem. Moje zdjęcie w okropniastej i różowiastej kreacji z uśmiechem na twarzy i polskim napisem, żebym o nich wszystkich pamiętała.

Oczywiście, że będę. Czułam się wśród nich naprawdę dobrze. I na zawsze zapamiętam wypowiadane hiszpańskim akcentem z myślą o moim stresie słowa – ,, don’t worry Magda!”

Chciałabym móc podzielić się nie tylko wrażeniami ale również większą ilością fotografii. Jest to jednak niemożliwe ponieważ zaraz po wylądowaniu w Polsce skradziono mi telefon ze wszystkimi barcelońskimi zdjęciami. Jak to mówią: CO KRAJ TO OBYCZAJ.

making of…

Niestety, wskutek awarii urządzenia rejestrującego dźwięk nie możemy zaprezentować barwy jej głosu.

Ci którzy go słyszeli twierdzą, że brzmi jak Amanda Lear.

W załączeniu kilka próbek zdjęciowych Daniela Korzewy, Pauliny Wierzgacz i Igi Drobisz

Są na równi pochyłej od paru dni kiedy to jednoczone siły firm KOELNER i SPP dokonały przełomowego wynalazku z zakresie zdobnictwa.

Odtąd każda dziewczyna mająca ambicję wysłuchania koncertu męskich pomruków podziwu będzie mogła ograniczyć się do wizyty w garażu taty.

Tamże – wg. instrukcji Magdy Musiał i Kasi Cygańskiej (dostępnej w naszym biurze) – skleci sobie z zestawu śrubek, śrubokrętów, unytek i kuliwajstrów taką biżuterię, że żaden prawdziwy facet nie przejdzie wobec niej obojętnie bez przywalenia szczeną w lastryko.

Dokonania naszych dzielnych stylistek i pionu eksploracyjno rozwojowego KOELNER’a i historię ich zmagań z metalem, plastikiem i kobiecą naturą prezentuje zamieszczony poniżej film oraz będący efektem ubocznym kalendarz KOELNER 2012.

W imieniu naszych oryginalnie ozdobionych modelek – dziękujemy Ci Jacku, Cyprianie oraz Bernardzie – za inspirację i umożliwienie prac badawczych w tak nurtującym nas temacie.

Kamila Gawrońska Kasperska oraz Dorota Zielonka pożyczyły im do ubrania swoje kolekcje, co w sumie jakoś zatuszowało te ich mankamenty urodowe…

Relacja video się montuje …

Zdjecia maturzystkom zrobił nasz niezawodny Yves Kortum.

Osiągamy ten ich stan dzięki nietuzinkowym i pionierskim praktykom (o czym było już w jednym z wcześniejszych wpisów).

Jedną z tych praktyk jest PŁAWIENIE.

Tą znaną już z czasów średniowiecza technikę wykluczania z otoczenia ciemnych mocy doskonale zaadaptował nasz kolega (znak Zodiaku – Rak !) Rafał Makieła. Można go ostatnio spotkać tylko pod wodą wrocławskich basenów, trudno z nim tam pogadać ale z plotek i gazet wiemy, że pławienie i fotografowanie swoich ofiar wciągnęło go (tam) bez reszty.

No i wszystko gra – my mamy znakomicie wymoczone modelki, on mają kompletnie unikatowe zdjęcia a Rafała wszyscy mają za polskiego guru podwodnych sesji.

Fajnie byłoby się jeszcze dogadać z jakąś pralnią na podzlecanie roboty, może dałoby się jeszcze coś przy okazji zarobić na tych ciuchach…